Świąteczny obrus

Dziś kolejny z moich obrusów gigantów - tym razem w świątecznej odsłonie.
Mimo, iż na dworzu śniegu nadal brak ja wyszydełkowałam sobie gwiazdki.

A tak wygląda brzeg:

Całość ma wymiary 115 x 160 cm, robiona białym kordonkiem Filo di scozia 1126/250 g, szydełko Tulip 1,75 mm.

Przedsmak zimy - żurawina

Jakoś w tym roku zima nie przychodzi. Nie to, że specjalnie tęsknię za mrozami ale dekoracje świąteczne kuszą, by już poczuć klimat świąt a tymczasem za oknem szaro i mgła.

Dlatego zrobiłam coś, co nieodmiennie kojarzy mi się ze świętami i zimowymi wieczorami - żurawinę.

Te bardzo zdrowe owoce nie nadają się do jedzenia na surowo (no chyba, że ktoś jest baaardzo odporny albo lubi aż tak kwaśne rzeczy), ale suszone lub w formie nieco przetworzonej są znakomitym źródłem witamin. Poza tym zabijają wszelkie bakterie  no i są bardzo smaczne.

Zatem polecam:

Żurawina do mięs i serów

1 kg żurawiny

ok. 1/2 kg cukru

Żurawinę dobrze płuczemy, wsypujemy do garnka i zasypujemy połową cukru.



Po upływie pół godziny nastawiamy na bardzo mały płomień i często mieszając smażymy aż się zeszkli. Próbujemy i pomału dosypujemy cukru do smaku.
Po mniej więcej 3 godzinach żurawina jest gotowa.
Przekładamy do małych słoiczków (z tej porcji wychodzi ok. 6) i pasteryzujemy 15 minut.
Polecam do świątecznych mięs albo panierowanego camemberta.

Prawda, że taka zasypana cukrem żurawina kojarzy się z owocami przysypanymi delikatnie śniegiem?

Obrus gigant

Tak go nazwałam, bo jest naprawdę duży - ma 180 cm średnicy. Oczywiście na okrągły, duży stół, który kiedyś będę miała :) Póki co prezentuję go na odnowionym białym stoliku, na którym rzecz jasna nie mieści się w całości...
Robiłam go stosownie do rozmiarów - zajęło mi to półtora roku. No, oczywiście, nie non-stop, tylko w wolnych chwilach.
Ale pod koniec było ciężko, bo jedno okrążenie zajmowało mi  ponad 2 godziny.
Robiłam go z kordonka Filo di scozia 1126 m/250 g, ecru, szydełko Tulip 1,5.

Tutaj w zbliżeniu:

A tu cały - naprawdę nie miałam go jak objąć...

Z jesiennym akcentem...

A to piękne chryzantemy wyhodowane przez sąsiadkę z naszczepki:

i mój skromny jesienny bukiecik z liści:

Wszystkie kotki już mają dom

 

Te urocze maluchy zostały porzucone przez matkę niedługo po urodzeniu. Na szczęście na tyle blisko  domu mojej mamy, że udało się je w porę zauważyć i uratować, co nie było łatwe, bo były bardzo wychłodzone i wygłodzone. Karmiliśmy je mlekiem po kropelce - żaden smoczek nie był tak mały by się zmieścił do kociego pyszczka.

W tej chwili mają ok. 5-6 tygodni, samodzielnie jedzą, załatwiają swoje potrzeby w piasek i rozwijają się w szybkim tempie. Według wszelkiego prawdopodobieństwa ;-) są 2 kotki i jeden kocurek. Wszystkie czarne i bardzo do siebie podobne.

Właściwie to było ich czworo ale jednym dzielnie opiekuje się sąsiadka, u której kotek zostanie już na stałe :)

Pozostałym trzem szukaliśmy domu i na szczęście udało się. A dwie kotki są razem i zamieszkały nawet na tej samej ulicy. Dziękuję wszystkim, którzy pomagali mi w zamieszczaniu informacji i szukaniu dla nich domu a szczególnie Grażynce

A tu kilka migawek z ich życia:

Co tam się dzieje?



Grzecznie sobie siedzę

 





  



Ale nic ciekawego mnie nie ominie...

Trzeba wyjrzeć co się dzieje

Może to da się złapać?

O, jedzonko!

Całkiem smaczne było

Taki jestem duży

Tajni agenci

Ale o co chodzi? Przecież tak słodko śpimy

Stolik po renowacji

Zawsze chciałam mieć okrągły stół. I będę kiedyś miała - duży, ciężki, drewniany.
Taki, na który już teraz zrobiłam kilka szydełkowych, okrągłych obrusów.
Póki co jednak w zakamarkach domu babci znalazłam zapomniany stolik wiklinowy z drewnianym blatem.
Stał tak nieużywany od 20 lat i troszkę mu to zaszkodziło.

Postanowiłam zatem doprowadzić go do formy.
Przede wszystkim zaszpachlowałam wypaloną dziurę.

Odkurzyłam, umyłam, pokleiłam i poprzybijałam gwoździkami odpadające kawałki wikliny.

Niestety, nie wszystko udało się zregenerować - ślady po kornikach zostały...

Na koniec 2 razy pomalowałam farbą akrylową - Dulux biały, aksamitny.
No i trochę inaczej wygląda :)

Szczególnie w towarzystwie takiej jesieni:

Paprykowe szaleństwo

Jako, że sezon na paprykę w pełni dziś kilka przepisów na paprykowe przetwory. Warto je zrobić, bo zimą jak znalazł a sama paryka jest w zimie droga.

Sos pomidorowo-paprykowy

Ok. 3 kg pomidorów

1 kg papryki

1 kg cebuli

4 ząbki czosnku

Ostra papryka sproszkowana

Sól, cukier, olej

Pomidory rozgotować i przetrzeć. Paprykę pokroić, dodać czosnek wyciśnięty i pokrojoną w talarki cebulę, sól, podlać olejem i wrzącą wodą, dusić do miękkości. Przetrzeć przez sitko (lub zmiksować), połączyć z przecierem, dodać cukier i sól, paprykę do smaku, zagotować, pasteryzować.

                              

Papryka marynowana

3 kg papryki
12 szklanek wody
2 szklanki octu
2 szklanki cukru
2 łyżki soli
pieprz ziarnisty, gorczyca.
Składniki zalewy zagotować.

Paprykę umyć, wydrążyć gniazda nasienne, poroić w paski.
Na dno słoików wsypać po kilka ziarenek pieprzu i gorczycy. Ułożyć paprykę, zalać przestudzoną zalewą. Słoiki pasteryzować ok. 20 minut.

Na koniec przepis na sos zwany adżika marinika.

To  pomidorowo - warzywny sos, trochę zbliżony do ketchupu, zankomity na kanapki i nie tylko.

Przepis znalazłam tutaj: http://www.wielkiezarcie.com/recipe4885.html

i jak tylko zrobiłam to od razu zaplanowałam kolejną porcję, takie to pyszne. Choć przyznam szczerze, że zmiejszyłam ilość ostrych dodatków.

Podaję zatem moje proporcje:

- 3 kg pomidorow,
- pól kg marchwi,
- pól kg antonowek,
- pól kg czerwonej papryki,
- pól kg cebuli,
- 3 glówki czosnku,
- 4 ostre papryczki,
- pól szklanki cukru
- 2 lyżki soli

- szklanka oleju

Warzywa oczyścić, z papryk wykroić gniazda nasienne, pokroić (pomidory ze skórką), czosnek przecisnąć przez praskę i wszystkie razem wrzucić do garnka. Dodać sól i cukier.

Dusić 3 godziny bez przykrycia. Na koniec dodać olej. Zmiksować, podgrzać, przelać do słoiczków. Ja jeszcze pasteryzowałam ok. 10 minut.